Sevıl GOKGOZ Bir gün hırs ve azim yolda karşılaşırlar. Hırs parlak elbiseler içinde, aceleci adımlarla yürüyordu.
Yüzünde kibirli bir gülümseme, gözlerinde hırçın bir parıltı vardı.
”Benim yolum hızlıdır, dedi hırs. Benimle yürüyen, başkalarını beklemez, ardına bile bakmaz dedi ve ben engelleri tek tek kaldırır, önümde kim varsa kenara iterim dedi.”
”Ayrıca zirveye koşmak istiyorsan benimle yürüyeceksin.”
Azim yavaş ve kararlı adımlarla yaklaştı. Üstünde sade ama sağlam bir elbise vardı. Yüzü terden ıslanmış ama gözleri huzurluydu ve başladı konuşmaya: ”Benim yolum yavaş olabilir. Am kimseyi incitmem, kimseyi kenara atmam. Benimle yürüyenler, sabırla öğrenir, emekle büyür. Çünkü benim yolumda kazanılan her şey alnın teriyle kazanılır der.”
Ve ekler: ”vardığım yerde yalnız ben değilimdir, beraber yürüdüklerimin de izi vardır.”
Hırs güldü, yüksekten bakarak ”senin yolun çok uzun ve zahmetliymiş, insan sabırsızdır beklemez ayrıca benimle olan kısa sürede yükselir der.”
Azim sakince başını salladı. ” Belki zaman alır her şey ama benim yolumda kazanılan şeyler düşmez, yıkılmaz çünkü temelinde emek vardır der ” ve konuşmayı bitirir.
Velhasıl: Hırs yıkar, kim ise inşa eder.
(Ya sence?)…….
Umut ışığınız hiç sönmemesi dileğimle
