Sevıl GOKGOZ Ömür dediğimiz zaman ne her an mutlu olup her an haz almaktır, nede her an olumsuzluklar yaşayıp kendimize zulmetmektir. İkiside bizim çıktığımız yollarımızda yolumuzun çeşitli yerlerinde olanlardır.
Ömrümüze çocukluktan sonra gençlikle devam ederiz. Ömrümüzün uzun çok uzun yol olup sanki hiç bitmeyecek gibi düşüncelere yer veririz zihnimizde. Ben bu noktada ömrü dört mevsime benzetirim nedense. İlkbahar ve yaz. Genelde en güzel yaşlar yani gençlik yılları. Gençiz ve hiç olumsuzluk yok muş gibi, o yaşların verdiği enerjiyle hatta bazen görmemiz gerekenleri görmeden geçeriz, daha çok affederiz, gada çok zorlanır, tek başımıza sorumluluklar taşımaya kalkar, ama çoğu zaman bu uğurda yürümez koşarız.
Sonra bir bakarız sonbahar ve kış gelivermiş. Bu yaşlar aslında tam da büyüdüğümüz yaşlardır çoğunlukla. Çünkü sonbahara kadar alınması gereken dersler alınmış, denemeler, yanılmalar yapılmış ve en önemliside insan daha fazla fark eder; hayatın gerçektende düz değilde inişli çıkışlı olduğunu. Ne olursa olsun ilkbahar, yaz gibi sonbaharın ve kışın da bizim ömrümüze dahil olduğunu farkederiz. Bu yüzden hep dedikleri gibi: ” Ne kadar yaşadığımız değil, bize bu hayatta bir kez verilen ömrü nasıl yaşadığımız önemlidir.”
Umut ışığınız hiç sönmemesi dileğimle.
