Sevıl GOKGOZ Hayatımda bende daire sahibi oldum. Yaratan bana öyle güzel, öyle içinde huzur dolu bir daire nasip etti ki, temelden başlayarak anlatmaya değer. Hani deriz ya, ” Büyük evim olsun, odaları geniş olsun, rahat edeyim.” Belki bir bahçesi de olsun deriz.
Ya da evlenirken, evi olan biriyle evlenirsem rahat ederim deriz. Hatta çoğu zaman daha çok çalışayım, ev alayım, kiradan kurtulayım diye kendimizi zorlarız.
Ama o evlere kavuşmak için nelerden vazgeçtiğimizin farkında mıyız? Kendimizden, belki yeme, içmeden, özel hayatlarımızdan kısarız. Oysa birçoğumuz evin içine girdiğinde huzuru bulamaz. Çünkü huzur, sadece duvarda değil, içinde yaşayanların kalbinde başlar.
Evet, biz ebeveynler çocuk büyütürüz ama asıl işimiz yürek inşa etmektir. Bilerek ya da bilmeyerek çocuklarımızın kalbinde öyle boşluklar açarız ki, büyüdüklerinde o boşlukları ne odalar, ne eşyalar doldurabilir.
Bir ev inşa ederken nasıl temele dikkat ediyorsak, çocuklarımızın da temelini aynı hassasiyetle atmalıyız. Şefkat, Sevgi, merhamet, güven, ilgi…Bunlar olmadan büyüyen bir çocuk, duvarları sağlam ama içi boş bir evde yaşamaya benzer.
Keşke bir eve gösterdiğimiz özeni, çocuklarımızın eğitimine, duyguların, kişiliklerine de gösterebilsek. Keşke onların ruhuna da boya yapsak, sevgiden bir duvar örsek.
Çünkü temeli sağlam evler yıkılmaz. Ama asıl mesele, temeli sağlam yüreklerdir. Onlar dimdik ayakta kalır, ne olursa olsun devrilmez. Ve ancak o zaman korkmadan yaşarız.
Umut ışığınız hiç sönmemesi dileğimle.
